De afgelopen weken heb ik meerdere keren een leuke energizer als oefening gebruikt in trainingen. Een oefening die zowel leuk is om te doen als een diepere laag heeft om opvattingen over contact met de klant bespreekbaar te maken.

De oefening gaat als volgt:

• Je vraagt of alle deelnemers tweetallen willen vormen en tegenover elkaar willen staan, hierbij is wat ruimte om je heen wel handig. Je zet een leuk liedje op dat niet al te sturend is in energie. Ik deed de soundtrack van de film Amelie in dit geval.
• Je vraagt of één van de twee zijn of zijn/haar hand opsteekt. Deze persoon is de ‘leider’ en gaat dansen/begint met bewegen. De andere persoon is de ‘volger’ en spiegelt zo goed mogelijk wat de leider doet. Gaat er een hand omhoog? Maakt iemand een sprongetje?
• Na ongeveer een minuut wisselen de deelnemers van rol en gaan opnieuw experimenteren en dansen.
• In de laatste ronde zit de uitdaging, in deze ronde is er geen leider of volger, en toch ga je elkaar spiegelen en samen een dans maken. Deze ronde kan iets langer duren als mensen wat meer aanlooptijd nodig hebben. Soms gaan ze eerst elkaar aankijken voordat er wat ontstaat.
• Na deze ronde vraag je de deelnemers welke rol zij prettig vonden, en waarom? Welke dynamiek was het prettigste? Welke leidde tot de leukste/mooiste dans? Hoe was het om te volgen? Wat is als volger prettig aan een leider? En wat is als leider prettig bij een volger? Hoe weet je of je over elkaars grenzen gaat?

Waarom deze oefening?

• Allereerst om even de energie terug te krijgen in de groep, bijvoorbeeld na de lunchpauze als de energie laag is.
• Ten tweede omdat ik zelf van dansen houd, en deze oefening je even uit je hoofd haalt en je terughaalt naar je eigen lichaam
• En tot slot, de vertaling van dansen en welke rol je prettig vindt werkt ook mooi op gesprekken. Wie heeft daarin de leiding? Als je het prettig vindt om te leiden in dansen, is dat ook zo in gesprekken? En hoe weet je of je in gesprekken een prettige leider bent? Of mag de regie ook elke keer wisselen, zoals in de laatste ronde?

Bij ZINZIZ zeggen we regelmatig ‘een goed gesprek is meer als dansen dan als worstelen’, heb je het gevoel dat je iemand naar de grond aan het worstelen bent? Probeer dan even terug te stappen en weer de dans met elkaar aan te gaan, door naar elkaar te luisteren, op elkaar te letten en de regie ook te delen. Daar komen in mijn mening de mooiste dansen vandaan!

Ben je benieuwd hoe je meer kan dansen in jouw gesprekken? Neem vooral contact op met me, dan kan ik een keer met je meedenken (dansen ). marte@zinziz.nl of 06-40216202.

Waarom is stilte zo krachtig?

Iedereen weet wel dat je met stilte veel kan bereiken. Het wordt vaak in coaching en mindfulness ingezet, maar bijvoorbeeld ook bij salestrainingen. Wij zetten het in trainingen op verschillende manieren in:

• Als techniek om in gesprekken met een cliënt, de cliënt de ruimte te geven om zijn verhaal te doen. Maar ook als techniek om de cliënt actief, uit te nodigen en uit te dagen om, al pratend, na te denken over wat hij vindt van bepaalde onderwerpen, actief deel te nemen aan het gesprek en het proces
• Als techniek in trainingen om een effectieve en steunende groepsdynamiek te borgen. Als trainer is het vaak heel erg effectief om de stilte te gebruiken zodat de deelnemers elkaar onderling kunnen steunen, elkaar kunnen helpen met ideeën, ervaringen en oplossingen. Niet omdat jij als trainer niet steunend wil zijn, of niet een goed idee hebt, maar omdat je bewust bezig bent met het sturen op de groepsdynamiek.
• Als techniek om jezelf te helpen uit valkuilen te blijven.

Tips om stiltes effectief in te zetten

Hoe kun je die stiltes nou optimaal gebruiken? We zetten een paar tips op een rij voor je:

De stilte gebruiken is meer dan zelf niks zeggen

We hebben het er dan ook vaak over dat gebruik maken van stiltes meer is dan zelf niks zeggen: je bent actief ergens op aan het sturen op een effect bij de ander(en). De stilte is daarmee dus niet iets wat je overkomt, maar wat je gericht als middel inzet om bij de ander(en) iets teweeg te brengen.

Ben niet te bang voor een stilte

Of we het nu willen of niet, we zijn vaak ook een beetje ‘bang’ voor stiltes. Want wat nou als….? Probeer je dan ook voor ogen te houden wat het ergste is wat je kan overkomen als je een stilte laat vallen. En bedenk bijvoorbeeld strategieën om daar dan mee om te kunnen gaan. Maar bedenk je vooral ook dat je samen met die ander(en) verantwoordelijk bent voor het gesprek of de groepsdynamiek, dus dat jij niet als enige verantwoordelijk bent om eventuele lastige situaties op te lossen.

Manage je eigen ongemak

Vaak wordt een stilte niet effectief ingezet omdat we er zelf ongemakkelijk door worden. En al helemaal als we zien dat de ander er ook wat ongemakkelijk van wordt. Het is dan ook belangrijk dat je dan niet vanuit je eigen ongemak de stilte weer gaat opvullen, maar dat je zelf de rust behoudt. Duw dat ongemak niet weg (ga nou niet tegen jezelf zeggen dat je het niet ongemakkelijk mag vinden), maar ga niet vanuit dat ongemak toch zelf die stilte opvullen.

Gebruik het ongemak bij de ander(en)

Bedenk ook dat de kracht van de stilte juist in dat ongemak zit. Doordat het tijdelijk even ongemakkelijk is, wordt de ander getriggerd om een actieve rol te pakken, realiseer je dat als jij ongemak voelt dat die ander dat waarschijnlijk ook voelt.

Hou je non-verbale communicatie in de gaten

Een stilte laten vallen en die ook even een aantal seconden volhouden, kan door cliënten of deelnemers van een training als uitdagend, of als ongeïnteresseerd overkomen.  Hou dus goed in de gaten dat je die stilte begeleid met warme, empathische, geïnteresseerde, ‘aangehaakte’ non-verbale communicatie. Hou dus bijvoorbeeld oogcontact, straal warmte uit en laat zien dat je nieuwsgierig bent naar de input van de ander(en).

Meer weten over gesprekstechnieken?

Dan heb je geluk! Half mei verschijnt namelijk het nieuwe boek van Femke Bennenbroek.

En dan blijkt het moeilijkste niet eens te zijn: Wat ga ik opschrijven? maar Wat laat ik weg? Want als ik alles opschrijf wat in mijn hoofd zit, dan is daar geen touw meer aan vast te knopen en wordt het nooit een leesbaar boek. Ik heb dus toch maar weer de ‘rode stift’ erbij gepakt en ik ben heel kritisch gaan kijken of datgene wat ik al had geschreven ook iets toevoegt. Kan de lezer er iets mee? Wordt het hiermee begrijpelijke, leesbaarder, of makkelijker? Was het antwoord op deze vragen geen Ja, dan toch maar rigoureus met de rode stift in de weer.

Dat doet wel even pijn, maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ik het heb gedaan. Met een opgeruimd en opgelucht gevoel gaat het boek komende week naar de vormgever en zorgen we dat het ook zo snel als mogelijk beschikbaar wordt. Zodra we een datum hebben, delen we die natuurlijk! En dan maar hopen dat jullie het eens zijn met mijn keuzes…..