Op 21 maart vieren we wereldwijd de Werelddownsyndroomdag. Een dag waarop we de unieke talenten, ervaringen en bijdragen van mensen met het syndroom van Down erkennen en vieren. Dit is niet alleen een dag van viering, maar ook een moment van reflectie op de uitdagingen waarmee mensen met Downsyndroom worden geconfronteerd, met name op het gebied van sociale inclusie en participatie.

“We hebben dezelfde wensen en dromen als iedereen. We kunnen alles doen wat iemand anders kan doen. We zijn meer hetzelfde dan we verschillend zijn.” – Kayla McKeon, manager van de ‘Grassroots Advocacy at the National Down Syndrome Society’

Mensen met het syndroom van Down hebben meer vaardigheden dan beperkingen. Ze kunnen prima deelnemen aan de samenleving. Binnen het sociaal domein kunnen zich echter specifieke knelpunten voordoen die hun inclusie en participatie belemmeren, zoals hokjesdenken of gebrek aan informatie. Gelukkig kunnen we tegen deze knelpunten ook iets doen, door bewust te zijn van onze eigen vooroordelen en door de behoeften van mensen met Downsymdroom centraal te stellen.

Bewustwording en terugdringen van validisme
Validisme is de discriminatie en stigmatisering van mensen met een fysieke of mentale handicap, inclusief chronische aandoeningen en neurodivergentie. Mensen met Downsyndroom worden geconfronteerd met validisme, bijvoorbeeld omdat mensen aannemen dat ze bepaalde dingen niet kunnen, zoals benadrukt in deze advertentie van CoorDown die ‘viral’ is gegaan.

Wat kan ik doen? Waardeneutraal werken
Als re-integratie professional spreek je veel mensen op een dag. Vooral op drukke dagen wil jouw brein de grote hoeveelheid aan informatie over al je cliënten heel graag in ‘hokjes’ stoppen. Je bent dan wellicht geneigd om te denken: “dit soort werk past niet bij iemand met Downsymdroom”. Dit te denken heeft het gevolg dat dat ook uitkomt. Hier lees je meer over hoe je van dat soort denken weg kan blijven.

Toegang tot sociale voorzieningen
Mensen met Downsydroom hebben net zoals iedereen recht op uitkeringen, toeslagen, en ondersteuning voor optimale participatie. Het aanvragen van uitkeringen kan echter bureaucratisch en verwarrend zijn, en mensen met een beperking weten soms niet welke ondersteuningsmogelijkheden er überhaupt zijn.

Wat kan ik doen? Informatievoorziening en ondersteuning die bij de cliënt past
Dit klinkt misschien logisch, maar toch gebeurt dit niet vaak genoeg: stel de mensen die je voor je hebt zitten centraal. Vraag naar hun behoeften en waarom zij nu niet de ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Voorzie ze daarna van informatie (bijvoorbeeld op gemeentelijke websites) en ondersteuning waar ze echt iets aan hebben.

Samen de verantwoordelijkheid dragen
Meer bewustwording van vooroordelen en betere toegang tot ondersteuning ontstaat niet zo maar. Iedereen moet een deel van de verantwoordelijkheid dragen en zich ervoor inzetten. Laten we dus samen streven naar een inclusieve samenleving waarin iedereen de kans krijgt om te bloeien, waarin mensen met Downsyndroom volledig kunnen deelnemen aan de samenleving, en waar we diversiteit in vaardigheden vieren.

Vond je dit interessant?
Wil je graag meer weten over onderzoek naar inclusie- en ondersteuningsbehoeften van mensen met een beperking? Mail dan gerust met Miriam via miriam@zinziz.nl

Deze permanente thuiswerkers verdienen erkenning voor hun bijdragen aan de samenleving. Ze bewijzen dat effectief werken mogelijk is, zelfs vanuit huis. Bij ZINZIZ begrijpen we het belang van inclusiviteit en diversiteit op de werkplek. Thuiswerken biedt kansen voor mensen met verschillende achtergronden en capaciteiten, wat in lijn is met onze missie om een inclusieve en ondersteunende werkomgeving te creëren.

Bovendien zijn we bij ZINZIZ momenteel bezig met diverse projecten die zich richten op het bevorderen van arbeidsparticipatie voor alle individuen, inclusief degenen die vanuit huis werken. Door thuiswerken te omarmen, kunnen we niet alleen de kwaliteit van leven van individuen verbeteren, maar ook de diversiteit en inclusie op de arbeidsmarkt bevorderen.

Benieuwd waar we mee bezig zijn? Of zelf een vraagstuk over arbeidsparticipatie? Stuur gerust een mail naar Anner Bindels (anner@zinziz.nl).

Ik ben Miriam Wickham en ik ben begin maart als onderzoeker/adviseur gestart bij ZINZIZ. 

Ik heb de afgelopen jaren als onderzoeker bij de Universiteit Utrecht gewerkt en ben nu nog bezig met het afronden van een PhD in de sociale psychologie. Binnen mijn promotieproject heb ik onderzoek gedaan naar diversiteit en inclusie, met een focus op non-binair gender. Een inclusievere samenleving is dan ook iets waar ik naar streef.

Bij ZINZIZ kijk ik ernaar uit om mijn expertise op gebied van sociaal psychologisch onderzoek te kunnen gebruiken om bij te dragen aan meer inclusie binnen het sociaal domein. Ik zal bijvoorbeeld onderzoek doen naar de re-integratie van mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Iedereen heeft recht op werk, en ik vind het ontzettend leuk om hieraan te kunnen bijdragen.

Ik heb veel zin om bij ZINZIZ maatschappelijk relevant onderzoek te blijven doen en dit toe te passen aan wat er in de praktijk speelt. Ik ben pas een paar dagen geleden bij ZINZIZ begonnen, maar voel me nu al een deel van het team dankzij de leuke en betrokken collega’s. 

Door de gebeurtenissen van de laatste paar weken wordt er vrij snel de link gelegd tussen diversiteit en ras. Een zeer belangrijk en relevant onderwerp dat de aandacht krijgt die het verdient. Hierbij moeten we echter niet voorbij gaan aan de andere aspecten waarop wij diversiteit kennen. Diversiteit op basis van ras, etniciteit, geslacht en leeftijd, maar ook psychische diversiteit. Ook voor psychische diversiteit, net als veel andere vormen van diversiteit, is vaak nog weinig ruimte op de arbeidsmarkt. En dat terwijl bijna de helft van de Nederlanders ergens in zijn leven te maken krijgt met een psychische aandoening. Denk hierbij aan een angststoornis, depressie, burn-out, autisme, ADHD, alcohol- of drugsmisbruik.

Hoewel de laatste tijd dus enorm veel aandacht is voor diversiteit op basis van ras en etniciteit (en terecht), moeten we met zijn allen niet vergeten dat het probleem heerst op meerdere vlakken. Aandacht voor al deze vormen van diversiteit en inclusie op al deze aspecten is noodzakelijk voor een inclusieve arbeidsmarkt. Voor ons, maar juist ook voor de toekomstige generaties.

Autonomie gaat over de mate waarin je in staat bent en de ruimte krijgt om je eigen keuzes te maken en te bepalen wat je doet en wat er gebeurt. Met relatie wordt de behoefte aan het ervaren van een fijne band met anderen bedoeld. Competentie verwijst ten slotte naar het vertrouwen dat je hebt dat je een taak succesvol kan uitvoeren.

Mijn gehele opleiding en gedurende al mijn stages ging ik hier natuurlijk ijverig mee aan de slag. Ik gaf leerlingen keuzes tijdens m’n lessen, ik deed mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat ze zich gezien en veilig voelden in mijn lessen en ik vierde successen met ze, voedde het zelfvertrouwen en probeerde altijd aan te sluiten op hun niveau. En… dat was nog maar het begin van mijn reis met de basisbehoeften.

Na de lerarenleiding Duits ging ik namelijk verder studeren: Onderwijswetenschappen aan de universiteit. Ik leerde hier waar de basisbehoeften zich in het grotere plaatje bevinden. De basisbehoeften maken deel uit van de zelfdeterminatietheorie. Een macrotheorie over de menselijke motivatie en één van de best onderbouwde en meest bruikbare psychologische theorieën. Door alleen al op de basisbehoeften in te spelen kun je al zoiets groots en belangrijks als (intrinsieke) motivatie aanboren. Dat is toch gaaf?! Het onderwerp van mijn scriptie was dan ook snel gekozen, want daar wil ik wel iets mee! In mijn scriptie ‘Real-Time Motivatie bij Duits en Wiskunde: De Rol van Autonomie-Ondersteuning’ stond de behoefte autonomie centraal. Heel leuk om met een specifieke behoefte bezig te zijn, zodat je er helemaal op in kan zoomen. Zó leuk, dat ik nu nog in samenwerking met de Universiteit van Utrecht bezig ben met het schrijven en indienen van een wetenschappelijk artikel gebaseerd op deze scriptie.

En toen kwam ik in het sociaal domein terecht. Betekende het verlaten van het onderwijs en het starten met werken in het sociaal domein dan ook het afscheid van Deci en Ryan? Welnee! Zie het voldoen aan de basisbehoeften als de drijvende kracht voor groei, persoonlijke ontwikkeling en gedragsverandering. Dit is natuurlijk iets waar we in het sociale domein zeker mee te maken hebben. Om gedrag beter te kunnen begrijpen, kunnen we ons richten op de basisbehoeften. Want kijk, waarom staat iemand die verplicht wordt te solliciteren niet te juichen en schiet hij in de weerstand? Daar kunnen de basisbehoeften antwoord op geven.

• Denk je dat diegene zich autonoom voelt (autonomie)?
• En denk je dat diegene zich gezien voelt als persoon of meer als het zoveelste nummertje (relatie)?
• En kun je ervan uitgaan dat iedereen het gevoel heeft die sollicitaties tot een succes te brengen (competentie)?

Ik denk het niet… Dus ook in het sociale domein (en eigenlijk overal) verdient het voeden van de basisbehoeften de aandacht. Gelukkig maar, want dan ik mij er nog heel veel mee bezig houden. En om het nog mooier te maken kwam mijn leidinggevende, Femke, een tijdje terug met een mooi onderbouwd verhaal om er niet drie, maar vier basisbehoeften van te maken. Relatie is zo’n brede behoefte, die zou je best op kunnen splitsen in affectie (erkenning en waardering voor wie jij bent als mens) en inclusie (erkenning voor je aanwezigheid: je hoort ergens volwaardig bij waar je ook bij wilt horen). Heel verhelderend voor als je er in de praktijk mee wilt werken. Ik was overtuigd! Dus ook ik ben gaan denken in vier behoeften. Sorry Deci en Ryan, maar het maakt de behoefte relatie écht wat concreter.

En nu.. nu kom ik er volgens mij helemaal niet meer vanaf. Hoor ik over een ruzie? Of kijk ik een talkshow en merk ik wrijving in het gesprek? Dan gaan in mijn hoofd de rateltjes aan: “Goh, welke basisbehoeften staan onder druk? En kan ik een manier bedenken hoe ze in de situatie toch gevoed kunnen worden?” Maar mij hoor je niet klagen hoor, het is best leuk om er zo over na te denken!