Intervisie is ook een van míjn favoriete manieren om professionals te ondersteunen bij het versterken van hun professioneel handelen. Ik faciliteer deze dan ook graag, en vind het daarbij leuk om te experimenteren met verschillende methoden. Mijn favoriet is de Dominante Ideeën Methode. Wat mij daarin zo aanspreekt, is hoe verrassend eenvoudig én krachtig deze werkvorm is.

Wat ik er leuk aan vind:

• Het maakt zichtbaar welke vanzelfsprekende overtuigingen ons sturen, vaak zonder dat we het doorhebben.
• Het nodigt uit om die ideeën niet alleen te onderzoeken, maar ook te bevragen en er samen alternatieven bij te bedenken.
• Het levert vaak nieuwe invalshoeken op die je in je eentje nooit zo snel zou bedenken.

Wanneer ik deze methode inzet merk ik hoe deelnemers stap voor stap hun eigen aannames herkennen en hoe bevrijdend het kan zijn om ook andere verhalen te kunnen toelaten. Zo komt iemand er bijvoorbeeld achter dat het vanuit goede bedoelingen proberen op te lossen van de obstakels die een cliënt ervaart, ook hinderend kan zijn voor diens doelen. Of dat het geloof dat hij het ‘altijd goed moet doen’, kan worden vervangen door een alternatieve ideeën die hem kan helpen meer werkplezier kan brengen.

Voor mij is dit de kracht van deze methode: op een veilige en speelse manier bewust worden van wat ons drijft, en samen ontdekken hoeveel ruimte er eigenlijk is om dingen anders te doen.

Wil je ervaren hoe verrijkend het is om samen met collega’s je dominante ideeën te onderzoeken? Ik vertel je er graag meer over! Neem contact op met lisa@zinziz.nl.

Ook bij congressen binnen het sociaal domein worden veel successen gedeeld. Dat is niet zo gek — er is immers hard gewerkt, met veel bloed, zweet en tranen. Het zou dan ook zonde zijn als iedereen weg zou lopen met de boodschap: ‘we hadden eigenlijk meer kunnen bereiken…’ Terwijl veel projecten toch vaak flink anders lopen dan vooraf gedacht, en er altijd een sterk improvisatievermogen van de projectleden wordt gevraagd.

Maar vorige week, op de FNO-bijeenkomst ‘Jouw stem, jouw toekomst’, was het even anders. Onder de noemer Briljante Mislukkingen vertelden een aantal mensen hun verhaal over de dingen die binnen het programma onverwacht anders liepen dan gepland. Zoals een bijeenkomst waar maar drie mensen kwamen opdagen, of één waar een groot deel van de deelnemers zich ontzettend verveelde. Er werd met humor teruggekeken op de mislukkingen. Het interessante was dat juist die verhalen mij deze dag het meest inspireerden. En dat zette me aan het denken.

Tijdens de verhalen dacht ik meteen aan een aantal mislukkingen uit mijn eigen verleden. Momenten waar ik soms liever niet aan denk, zoals: niet uit mijn woorden komen tijdens het geven van een college, merken dat mijn boodschap tijdens een presentatie niet aansloeg bij het publiek zoals ik had bedoeld, en idee inbrengen dat mijn (uiteraard) briljante collega tien minuten eerder al had genoemd — toen ik even de verbinding kwijt was. Momenten die permanent in mijn hoofd zijn gaan wonen — zonder huur te betalen natuurlijk, en zonder de boel daar op z’n minst eventjes goed af te stoffen.

Wat weerhield mij ervan om op deze manier te leren tijdens intervisies met mijn collega’s? We zouden dan:

• kunnen leren van onze eigen en elkaars mislukkingen, en kunnen uitzoeken wat we de volgende keer anders zouden doen
• onze mislukkingen meer als een stap naar succes kunnen zien
• minder spanning ervaren bij het aangaan van potentiële nieuwe mislukkingen (en potentiële successen)
• materiaal kunnen verzamelen voor onze eigen stand-up show (failure is funny)

Komende maanden ga ik in onze collegiale intervisies dus wat meer aandacht besteden aan briljante mislukkingen.

Wil jij ook leren van elkaars briljante mislukkingen?
Wij begeleiden allerlei vormen van intervisie die jouw organisatie verder kunnen helpen. Neem voor meer informatie over de mogelijkheden contact op met lisa@zinziz.nl.

De eerste drie dagen stonden in het teken van het trainerschap: hoe begeleid je een groep en hoe stuur je op een effectieve groepsdynamiek? We hebben gewerkt met het Integratief Gedragsmodel (IGM) en de SKILLS-methode, die beide bewezen effectief zijn in het sociaal domein. Deelnemers ontdekten hoe ze het willen en kunnen van anderen kunnen versterken en welke technieken en werkvormen hen daarbij helpen. Door veel te oefenen en te reflecteren, ervoeren de deelnemers de impact van hun eigen houding, interactie en didactische keuzes.

Op de laatste dag lag de focus op casuïstiek en intervisie. Wat is het verschil tussen deze twee? Hoe kun je casuïstiek effectief implementeren in je organisatie? En hoe pak je een gestructureerde casuïstiekbespreking aan, zodat niet alleen de inbrenger maar ook de andere deelnemers tot nieuwe inzichten komen? Deelnemers maakten kennis met verschillende technieken en gingen actief aan de slag om deze in de praktijk toe te passen. Met deze nieuwe tools in hun toolbox zijn de deelnemers nog beter toegerust om intervisie- en casuïstiekbesprekingen op een gerichte en effectieve manier te begeleiden.

De combinatie van theorie, praktijk, reflectie en een ontzettend leuke groep maakte deze reeks tot een inspirerende en leerzame ervaring. Het smaakt naar meer! Wij kijken ernaar uit om ook in de toekomst nog meer trainers te ondersteunen bij hun groei.

Wil jij hier de volgende keer bij zijn? Blijf ons volgen voor nieuwe trainingsmogelijkheden!

De afgelopen weken heb ik een hoop casuïstiekbesprekingen mogen begeleiden, met veel plezier! Het bewaken van het proces en faciliteren van de bespreking bevallen mij erg goed. Maar wat maakt mij nou zo enthousiast hierover?

Allereerst vind ik het geweldig om te zien hoeveel een groep kan bereiken in 1,5 uur tijd. Niet alleen in het kader van ‘een stap verder komen in een casus’, maar juist ook de creatieve strategieën en ideeën die naar voren komen. Ieder groepslid heeft andere ervaringen, achtergronden, interesses en expertises. Het combineren van deze verschillende perspectieven op praktijksituaties is erg interessant in casuïstiekbesprekingen. Ten tweede is zo’n bespreking een mooie kans om verschillende methodieken te kunnen toepassen. Neem bijvoorbeeld de klassieke methode, de roddelmethode, de reflectiemethode, … De mogelijkheden zijn eindeloos! Zo kan een casuïstiekbespreking aangepast worden aan de manier die bij de groep past. Als laatste, maar zeker niet het minst belangrijk, is een casuïstiekbespreking een mooi moment om het integratief gedragsmodel als hulpmiddel in te zetten.

Hoe kan je het integratief gedragsmodel nou inzetten in casuïstiekbesprekingen? Op meerdere manieren, ik beschrijf een aantal voorbeelden:

• Het integratief gedragsmodel kan een hulpmiddel zijn om informatie over casussen gestructureerd voor te bereiden. Zoals de groep een week voor de bespreking uitnodigen om een leeg model in te vullen over een casus
• De opgedane ideeën en strategieën kunnen in sommige gevallen geclusterd worden op het model. Hang een flipover op de muur met het integratief gedragsmodel en vraag de casusinbrenger de ideeën en strategieën in te delen per element
• Het integratief gedragsmodel kan worden betrokken door twee deelnemers (niet de casusinbrenger of begeleider) een expliciete rol te geven tijdens de casuïstiekbespreking, waarbij een deelnemer let op het ‘willen’ en de ander let op het ‘kunnen’. Wanneer er informatie, inspiratie of strategieën voorbijkomen tijdens de bespreking die binnen het willen of kunnen vallen, kan er een signaal worden gegeven
• Als laatste kan het integratief gedragsmodel actiever betrokken worden in casuïstiekbesprekingen door het te koppelen aan hulpvragen. Bijvoorbeeld in de klassieke methode, bij de stap waarin verhelderende vragen worden gesteld aan de casusinbrenger: als procesbewaker het integratief gedragsmodel aflopen en aan de groep vragen welke stukken verkregen informatie onder welk element kan vallen.

Zoals hierboven te lezen valt is het dus hartstikke logisch om zo enthousiast te worden van casuïstiekbesprekingen! Wil je meer weten of wil je ook een begeleide casuïstiekbespreking uitproberen? Neem dan contact op met Hilde van Ravenswaaij via hilde@zinziz.nl.

Maar wat als die pijlers in de eerste startfase nog ontbreken of nog moeten groeien? Dan staat ZINZIZ achter het motto “gun jezelf en elkaar het proces”. Ook als dat betekent dat je niet meteen kunt beginnen met een casusinbreng bij intervisie. Dan kan het handig en waardevol zijn om eerst tijd uit te trekken voor meer laagdrempelige, gezamenlijke oefeningen om onderlinge openheid en begrip te stimuleren. Daarom als tip relevant: de kernkwadrant!

Hoe pak je dat dan aan als team? Bijvoorbeeld door allemaal een eigen leeg format (of meer) van een kernkwadrant in te vullen. Maak bijvoorbeeld eens een top 3 van ‘meest irritant in mijn kernkwadrant’. Gevolgd door de vraag hoe je weer uit je allergie zou kunnen komen en juist meer naar je uitdaging toe kan bewegen? Of door waardering te tonen voor de eigenschap van een ander die jou irriteert, want daar zit negen van de tien keer toch ook een mooie (en zinvolle) kwaliteit onder waar je van kunt leren! Of kijk eens naar je valkuil ‘door té veel van mijn kwaliteit raak ik het kwijt’, om ook vanuit daar weer naar je uitdaging te zoeken. Maar altijd ook mét erkenning voor je eigen talenten.

Naast dat het bespreken van jullie kernkwadranten als team inzicht biedt in alle kwaliteiten, gevoeligheden, leerpunten en problemen in interacties -voor professionele doorontwikkeling- levert het ook gegarandeerd een hoop herkenbare en hele grappige verhalen op. Doen dus!

Mocht je nieuwsgierig zijn naar intervisie voor je team maar nog niet zo goed weten waar te beginnen? ZINZIZ biedt begeleide intervisie aan op maat. Ook verzorgen we trainingen om interne medewerkers op te leiden tot intervisor, voor de duurzaamheid van intervisie op lange termijn binnen je organisatie. Mail ons gerust voor vragen of overleg over onze mogelijkheden via sofie@zinziz.nl of anner@zinziz.nl.