“Een model is nog geen methode”: dat horen we steeds vaker als we praten met mensen die met het integratief gedragsmodel (IGM) werken of willen gaan werken. Of varianten daarvan, zoals: “Ik vind het een heel handig model, maar ik ben op zoek naar hoe we het praktisch kunnen toepassen”. En dat is niet zo gek, want een model is vooral bedoeld om een complexe realiteit pakbaar te maken (beter te kunnen begrijpen), om te borgen dat je een analyse of intake niks te vergeet en om een gemeenschappelijke taal te voeden. En dat doet het IGM wat mij betreft dan ook uitstekend! Want een model kan nooit een doel op zich zijn, het moet ook echt bijdragen aan deze doelen.

Hoe meer mensen met IGM leren kennen, hoe meer ze mijn enthousiasme delen voor dit model. En dat leidt dan weer tot de vervolgvraag: hoe passen we het model dan gestructureerd en methodisch toe? Daar zijn we in workshops, trainingen, coaching on the job en intervisie druk mee bezig, met heel veel plezier en ook met veel succes. Tegelijkertijd zien we ook steeds vaker dat we het werken met het IGM nog pakbaarder kunnen maken. Daarom zijn we een aantal maanden geleden begonnen met het ontwikkelen van een methode gebaseerd op het IGM. Deze methode moet precies gaan doen wat een methode hoort te doen: “A method is a way to a goal”. 

IGM methode

En die noemen we voorlopig de IGM methode. Deze methode biedt concrete handvatten voor het gericht faciliteren en versterken van cliënten. De IGM methode bestaat uit:

• Doelen bepalen & kerngedrag te identificeren
• Willen & kunnen in kaart brengen (zelfbeoordeling, vragen en observaties in gesprekken, trainingen of werksetting)
• Een plan maken en trajecten, interventies en/of trajecten gericht in te zetten om zowel kunnen als willen gericht te faciliteren en versterken
• Willen & kunnen faciliteren en versterken met gesprekstechnieken en begeleiding
• Monitoren van effecten op het willen, kunnen & doen.

We zijn deze methode generiek aan het ontwikkelen, maar het idee is dat die voor elke organisatie op maat gemaakt wordt. Idealiter in co-creatie met professionals en leidinggevenden zodat we:

• Voort kunnen bouwen op wat al naar tevredenheid loopt en het vakmanschap dat er is, dus niet “weer iets nieuws”
• De woorden, termen, hulpmiddelen en werkprocessen van de eigen organisatie gebruiken, in plaats van zouden vervangen
• Er een ‘vervlechting’ ontstaat en het elkaar versterkt
• Eigenaarschap bij de eigen organisatie is, dus niet een methode ‘van buitenaf’.

Meepraten?

We zijn een heel eind met deze methode, maar we doen dit soort dingen altijd graag samen met de mensen die ermee (gaan) werken. Daarom willen we jou uitnodigen voor een ontwerpsessie. In deze ontwerpsessie laten we zien wat we tot nu toe ontwikkeld hebben en vragen we je om jouw ideeën hoe we dat nog beter kunnen maken.

Wanneer?           

Donderdag 23 januari 2025

Hoe laat? 

We starten om 12.30 met een inlooplunch, we ronden om 15.30u af

Waar?                   

Bij ons op kantoor (Niels Bohrweg 121, Utrecht)

Aanmelden?

Via deze link.

Nu al vragen of ideeën?

Bel of mail dan gerust met Femke Bennenbroek (femke@zinziz.nl of 06-34028906).

“Ziekteverzuim is uitzonderlijk hoog en loopt nog verder op,” meldde de Telegraaf afgelopen week. Dit nieuws maakt het project dat wij recent zijn gestart om een innovatieve methode van verzuimbegeleiding te ontwikkelen en te toetsen nóg relevanter. De methode richt zich in het bijzonder op sociaal werkbedrijven. Sociaal werkbedrijven hebben namelijk al jaren te maken met ‘uitzonderlijk hoog’ verzuim. Wist je dat het verzuimpercentage in sociaal werkbedrijven bijna drie keer zo hoog is als het Nederlands gemiddelde (SBCM, 2021; CBS, 2021)? Daarbij valt op dat binnen sociaal werkbedrijven ook de duur van het verzuim relatief lang is en toeneemt. Samen met MUZUS, SBCM, Cedris en vier sociaal werkbedrijven gaan we daarom aan de slag om het langdurig verzuim in sociaal werkbedrijven terug te dringen, waarbij medewerkers zo goed mogelijk worden begeleid om op een gezonde en prettige manier hun werk te hervatten.

Benieuwd naar meer informatie rondom dit onderwerp? Binnenkort wordt een artikel gepubliceerd in het SW-Journaal waarin we de uitdagingen en mogelijkheden om langdurig verzuim terug te dringen hebben onderzocht. Houd onze LinkedIn en website in de gaten om dit artikel als eerst te lezen en inspiratie op te doen.

De afgelopen weken waren we volop bezig met het schrijven van een projectidee voor Vakkundig aan het Werk 2 en tijdens dat schrijven vielen een paar kwartjes op zijn plek bij mij. Over iets waar ik al een tijd op aan het broeden was. Want we zien bij veel organisaties het fenomeen dat er om de zoveel jaar een nieuwe methode wordt geïmplementeerd. Als wij bij een sociale dienst of sociaal werkbedrijf aan de slag gaan met het implementeren van motiverende gespreksvoering, coachen op de werkplek of SKILLS, dan is een veel gehoorde reactie: “Gaan we dit dan wel echt doorzetten? Twee jaar geleden gingen we aan de slag met….., nu weer met dit.” Een begrijpelijke reactie op en frustratie over een fenomeen dat mij doet denken aan het zoeken naar de Heilige graal.

Heilige graal?

Want wat ik veel organisaties en professionals zie doen, is het zoeken naar een manier om het complexe werk van klantmanagers, praktijkbegeleiders, sociaal werkers en andere professionals binnen het sociaal domein makkelijker en pakbaar te maken. Juist omdat we steeds meer van de professionals verwachten dat zij de professionele discretionaire ruimte in het motiveren en activeren van cliënten zelf(sturend) invulling geven. Waarbij ze dagelijks veel afwegingen en beslissingen maken [1]. Het is dan ook niet zo gek dat we steeds op zoek gaan naar een methode die het complexe werkveld van deze professionals pakbaarder maakt. Vol goede moed gaan we aan de slag met het implementeren van motiverende gespreksvoering, provocatief coachen, SKILLS, appreciative inquiry, enzovoort, enzovoort. Om dan toch ook weer teleurgesteld te raken. Want hoe goed een methode ook is, die complexe praktijk blijft complex. En dan wordt helaas vaak de conclusie getrokken dat de methode niet goed genoeg is. In plaats van de conclusie dat die complexiteit er nou eenmaal is. En dat daar nou juist de toegevoegde waarde zit van de professional. Dus wordt de zoektocht naar de Heilige graal voortgezet en wordt er weer een nieuwe methode gezocht en geïmplementeerd.

En zo hebben de meeste professionals in de loop der jaren al met een heleboel methoden en technieken kennisgemaakt en in hun rugzakje gestopt. De meeste professionals zullen daarbij steeds elementen van de methode die bij hen ‘resoneren’ meegenomen hebben en daar hun eigen stijl mee hebben doorontwikkeld. Hun eigen methode om maar zo te zeggen. Terwijl de organisatie zich alweer klaarmaakt om een nieuwe methode te gaan implementeren. Overigens met de beste bedoelingen, want die Heilige graal zoeken ze vooral om de professionals te ondersteunen in hun werk.

Waar komt dat zoeken naar een Heilige graal methode vandaan? 

Het zoeken naar een methode is niet zo gek: het werken aan de hand van een methode heeft veel voordelen. Denk bijvoorbeeld aan het hebben van een ‘gemeenschappelijke taal’ binnen je organisatie die verschillende professionals met verschillende achtergronden, stijlen en rollen met elkaar verbindt. Of de handvatten die de methode biedt om de complexe praktijk overzichtelijker te maken en daarmee de professionals houvast en kaders biedt om invulling te geven aan zijn/haar discretionaire ruimte. Zonder doelen en kaders is het immers erg lastig om zelfsturend te zijn als professional. Een methode maakt ook dat werk makkelijker overdraagbaar is naar collega’s. En dat maatwerk kan worden geboden zonder dat willekeur de ruimte krijgt, mede door het procesmatige en doelmatige van methodes.

Aan methodes zitten ook nadelen, vooral als de methode als doel op zich wordt gezien en niet als middel. En als de professional regelmatig gevraagd wordt om een nieuwe methode zich eigen te maken, die weer een logica, een eigen taal en eigen eisen aan de professional met zich meebrengt. Terwijl, laten we eerlijk zijn, de methoden die zich richten op het motiveren en activeren ook weer niet zoveel van elkaar verschillen. Tenminste de evidence based methoden. De kern is immers hetzelfde: het beïnvloeden van houding en gedrag van cliënten. Elke methode of model vliegt het op zijn eigen manier aan, terwijl er vooral heel veel meer overeenkomsten dan verschillen zijn. Zeker als je door de terminologie van de methode heen kijkt. Om een voorbeeld te noemen: Daar waar motiverende gesprekvoering het heeft over ambivalentie, heeft de Wierdsma het binnen de humanistiek het over ‘de plek der moeite’, en heeft Vermunt het over ‘constructieve frictie‘. En zo zijn er nog heel veel meer voorbeelden te noemen.

Wat is kwartje dat viel? 

Dat we niet meer op zoek moeten gaan naar die ene methode die wel die Heilige graal is en de professionals weer vragen een nieuwe methode te omarmen. Maar dat we de professionals ondersteunen om al die methoden en technieken die ze inmiddels verzameld hebben, met elkaar te verbinden. Met een onderliggend model dat voor iedereen de mogelijkheid biedt om opgedane kennis en expertise in te passen. Een soort ‘kapstok’ waardoor de professional die expertise niet hoeft los te laten ten dienste van de nieuwe methode, maar waar de professional die technieken die bij hem/haar resoneren aan op kan hangen en met elkaar kan verbinden. Zodat je alle voordelen hebt van een goede methode, maar geen last hebt van de nadelen.

Wij denken dat het integratief gedragsmodel dat onderliggend model kan zijn. Vooral omdat het precies doet wat een goed model hoort te doen: een complexe praktijk overzichtelijk maken. Het model focust namelijk op twee factoren; willen en kunnen, iets wat elke professional zal herkennen en op kan sturen [2] . Het model biedt bovendien handvatten om motivatie en gedrag te duiden (bijvoorbeeld in een intake), maar ook om deze motivatie en gedrag duurzaam te beïnvloeden.

Het integratief gedragsmodel

We hebben uit nieuwsgierigheid eens gekeken of bekende methoden die link hebben met het integratief gedragsmodel (IGM) en dat lijkt zowaar te lukken! We hebben dan ook in ons projectidee voor Vakkundig aan het Werk 2 het IGM opgenomen als die potentieel verbindende factor. We gaan kijken of we daarmee professionals kunnen helpen om hun opgedane kennis en expertise niet los te laten bij het werken vanuit het IGM, maar deze vooral te benutten en op te hangen aan de kapstok die het IGM biedt. We hopen daarmee de zoektocht naar die Heilige graal te kunnen beëindigen en vooral continuïteit voor professionals te bieden.

[1]  Dit blijkt ook uit het onderzoek wat we aan het uitvoeren zijn in opdracht van het UWV en het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, zie ook het artikel “Complex web aan factoren beïnvloedt keuzes”.

[2]  Geïntroduceerd in het sociaal domein door Roland Blonk in zijn inaugurele rede “We zijn nog maar net begonnen”.