In de loop van de middag kwam iedereen aan op de camping. Onze officemanager Lianne had het terrein mooi versierd met vlaggen en lampjes, een erg feestelijk welkom! Nadat iedereen was geïnstalleerd op de camping, de tenten waren uitgegooid en de nodige potjes tafelvoetbal waren gespeeld begonnen we aan de voorbereiding van het 5-gangendiner. Op het menu: amuses met eetbare lepels, gazpacho, pompoenravioli met salie, gevulde aubergine en als afsluiter een tropische cheesecake met ijs. Tussendoor werd er ook nog sgroppino geserveerd, een italiaanse cocktail met prosecco en sorbetijs. Een hele avond aan tafel, dat kan haast niet beter!

Vrijdag – Activiteiten op het water
Deze dag was gevuld met fysieke en mentale uitdagingen. We begonnen de dag in het midden van Nijmegen, op een escapeboot op de Waal. Met 2 teams begaven we ons in het stuurhuis en de kapiteinskamer. Gelukkig hebben we deze ultieme teamwork test doorstaan; alle bommen zijn op tijd ontmanteld en er is een aanvaring met een ijsberg voorkomen, dus de boot bleef gelukkig drijven!

Na een heerlijke lunch werden we aan de andere kant van de rivier verwelkomd voor een roeiclinic.

We kregen uitleg over de boten (fun fact: een roeiboot kost minstens 90.000 euro) en over roeitechnieken, waarbij de woorden strijken, uitzetten en klapjes geven ineens een hele andere betekenis kregen. Na binnen geoefend te hebben op de roeiapparaten mochten we het water op- nadat we de boten naar het water hadden getild. In het warme weer was dit een flinke workout!

Terug op de camping genoten we van een barbecue. We sloten de avond af met een pubquiz die onze directeur Femke zorgvuldig had voorbereid. Het thema van de quiz was ons jubileumjaar. Zo kwamen er veel vragen langs met de 12 erin (Welke film heeft er 12 oscars gewonnen?) en werd onze kennis over liedjes uit 2013 getest.

Zaterdag – Vertrek

Na nog een warme kampeernacht en een laatste ontbijtje was het tijd voor het vertrek. De tenten werden weer ingepakt, de vouwwagens weer opgevouwen en iedereen keerde huiswaarts om nog even bij te komen voordat de kantoorweek weer aanbrak op maandag.

Ik was gisteren in Tiel om een aantal professionals en beleidsadviseurs van de gemeenten in de regio Rivierenland mee te nemen in het integratief gedragsmodel. En samen met hen te kijken of, en zo ja, hoe dit model hen kan helpen bij de ondersteuning van cliënten met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. en toen hoorde ik mezelf op een gegeven moment zeggen dat ik al 20 jaar met dit model werk. En eigenlijk al wel eerder want ik heb in mijn studie sociale psychologie uiteraard ook de bassi van dit model, het model van gepland gedrag van Fishbein & Ajzen, al meegekregen. Maar ik ben er pas echt ingedoken tijdens mijn tijd bij TNO waar ik SKILLS trainingen verzorgde die gericht zijn op het duurzaam faciliteren en versterken van het willen, kunnen en doen van mensen. En toen weer in 2013, toen we met ZINZIZ startten en daar ook het IGM weer als een handig hulpmiddel in trainingen, maar bijvoorbeeld ook in proces- en effectevaluaties gebruiken.

En toch gaat het nooit vervelen

Al met al dus al heel wat jaartjes met dit model aan de slag. Maar het verveelt me nog steeds niet. Sterker nog: ik word er blij van! Maar waar zit het ‘m in? Ik heb het voor mezelf eens op een rij gezet waarom ik zo blij word van het IGM:

• Het IGM doet precies wat een model hoort te doen: namelijk een complexe realiteit (motivatie en gedrag van mensen) pakbaar en overzichtelijk maken. Er zijn bijzonder veel factoren die het gedrag van mensen beïnvloeden, waardoor het al snel onoverzichtelijk wordt. Helemaal als het begrijpen en beïnvloeden van gedrag een kerntaak in je werk is, zoals dat is bij klantmanagers, consulenten, (werk- en/of job-)coaches, werkbegeleiders en trainers.
• Het is wetenschappelijk doorwrocht en toch heel praktisch: Kurt Lewin zei het al: “Niets is zo praktisch als een goede theorie”. En dat vind ik zeker zo bij het IGM. Ik vind het als onderzoek erg geruststellend dat er internationaal en nationaal heel veel onderzoek gedaan is naar en met dit model, waaruit blijkt dat het echt zo werkt. Tegelijkertijd vind ik het als trainer erg fijn dat het heel praktisch is: je kunt er heel gericht mee aan de slag, bijvoorbeeld bij een intake, of in een training
• Intuïtief klopt het: Ik zal de denktank die we bij een sociaal werkbedrijf deden niet snel vergeten. We waren medewerkers vragen aan het stellen over verzuim en verzuimbegeleiding en hoe we medewerkers kunnen ondersteunen bij een gezonde werkhervatting, toen een van de medewerkers zei: “Kijk, het is heel simpel: weer aan het werk gaan moet je willen en kunnen. En daar hebben we hulp bij nodig!”
• Het geeft inhoudelijke vulling voor methodisch werken: We horen vaak dat professionals methodisch werken abstract vinden. Maar met het IGM gaat het vaak meer leven: Bij het verzamelen van informatie geeft IGM houvast voor welke informatie je verzamelt, bij het plan maken geeft het invulling aan wat je gaat doen en je kunt met het IGM ook heel goed monitoren of je effectief bent.
• Je ziet met het IGM ‘kwartjes vallen’: En dit vind ik misschien nog wel het leukste aan het model. Ik zie namelijk bij cliënten, professionals en hun leidinggevenden kwartjes vallen als we werken met het IGM. Dingen vallen op zijn plek, en ze krijgen het gevoel dat ze er iets mee kunnen. En wat is nou leuker dan dat?

En zo kan ik nog wel even doorgaan. en natuurlijk is het zo dat het model, ‘maar’  en model is. Ik zal de eerste zijn om te zeggen dat het IGM geen doel op zich mag worden. Dan zou de blijdschap snel voorbij zijn. Maar zolang we daar met z’n allen maar op alert blijven, ga ik nog even door met het IGM.

IGM voor managers?

Een van de leukste nieuwe dingen: een leergang voor leidinggevenden en managers die het IGM als rode draad gebruikt. Want als professionals met het IGM effectiever het willen en kunnen van cliënten kunnen faciliteren en versterken, waarom zouden leidinggevenden dan niet hetzelfde kunnen doen met hun medewerkers?

Vandaag is het 1 mei 2020. Het is de Dag van de Arbeid, maar tegelijkertijd ook het 7 jaar bestaan van ZINZIZ. Als ik denk aan arbeid denk ik aan werk, collega’s, een fijne werksfeer en een essentieel aspect in het menselijk leven. Want als je een functie beoefent waar je hart ligt of die je leuk vindt om te doen, dan draagt het bij aan een gelukkiger leven.

Het hebben van een leuke baan vergt ook goed werkgeverschap. Voor het stimuleren, motiveren en behouden van je werknemers. Nu ervaar ik bij ZINZIZ werkgeverschap op een manier die ik nooit eerder heb ervaren: een zeer betrokken, positieve, stimulerende en inspirerende houding naar de werknemers. In de huidige coronacrisis uit dit zich in wekelijks een bemoedigend kaartje te krijgen (zelfs met wat chocola), aandacht te besteden aan persoonlijke gebeurtenissen (zoals een kaartje geven bij een verhuizing), maar ook zoals vandaag letterlijk langs ieders deur te komen met taart en prosecco vanwege het 7 jaar bestaan van ZINZIZ. Hoe hoog kun je de lat leggen voor jezelf, hoor ik je denken. Maar ook buiten de coronatijd wordt hier aandacht aan besteed. Bijvoorbeeld bij het verwelkomen van een nieuwe collega met een prachtige bos tulpen. Het zijn de kleine dingen die tellen. Liefdadigheidsgebaren komen voort uit oprechte interesse en waardering, en stimuleren een positief werkklimaat.

Jammer genoeg zijn er ook veel mensen die minder blij worden van hun werk. Mensen die vooral een financiële stabiliteit creëren voor zichzelf of voor het gezin. Soms is het door de zure appel heen bijten, en jezelf of je gezin voorzien van kleding en eten of het ondernemen van leuke activiteiten. Hieruit blijkt ook weer dat werk niet alleen een leuk aspect kan zijn in het leven, maar ook een aspect waarmee je eigenlijk niet zonder kunt in onze maatschappij. Uiteindelijk heb je geld nodig om een goed leven te kunnen leiden en voor jezelf en anderen te zorgen. Dus in hoeverre is werk een verplichting of een vrije keuze?

Er zijn ook mensen zonder werk, met talloze redenen van dien. Mensen kunnen beperkingen hebben door bijvoorbeeld een zwakkere gezondheid, een nieuwe cultuur en taal, een opvoeding hebben gehad waarin werk geen waarde had of doordat er simpelweg geen banen beschikbaar zijn in jouw werkveld. Uiteindelijk is werk iets dat bij een persoon moet passen. Dat aan moet sluiten bij zijn of haar kwaliteiten, motivatie en wensen. Ik geloof dat er voor elk persoon, welke beperking hij of zij heeft, zich binnen zijn of haar eigen kunnen 100% kan inzetten voor iets wat bijdraagt aan de Nederlandse arbeidsmarkt. Al komt dat tot uiting in een extra hand bij leerwerkbedrijven, een extra dienst in het magazijn of in de techniek. Er is altijd wel een dienst die kan aansluiten bij iemands kunnen en willen.

Daarom denk ik dat het belangrijk is om aandacht te blijven geven aan kwetsbare mensen in de samenleving, die niet vanzelfsprekend aan een baan kunnen komen door ervaren beperkingen. Gelukkig bestaan er genoeg organisaties die zich hiervoor hard maken, en zich inzetten voor de kansengelijkheid op de arbeidsmarkt voor iedere burger in onze samenleving. Maar we zijn er nog niet. Nog steeds zitten er mensen radeloos thuis of beoefenen een baan die niet bij hen past. Deze mensen verdienen begeleiding om hun eigen kracht te hervinden en een functie uit te oefenen die het kunnen en willen 100% beantwoordt.