De belangrijkste vijf lessen hieruit;

• Flexibiliteit is nodig. Hierbij zijn aanwezig zijn, tijd nemen en de agenda van de ander volgen essentieel om die flexibiliteit te borgen
• Balans vinden tussen onderzoek en praktijk. Bij dit soort onderzoek kunnen bepaalde onderzoeksmethoden niet uitgevoerd willen zoals zuiver onderzoek zou vragen. De praktijk weegt zwaar mee en geeft de mogelijkheden. Het mooiste is daarbij ook als het onderzoeksplan een co-creatie is tussen onderzoekers en professionals uit de praktijk
• Capaciteit en tijd is een benodigde voor deze vorm van onderzoek. Er ontstaan dingen door gewoon aanwezig te zijn op een locatie, maar daarvoor is capaciteit nodig. Ook bewegen de partijen soms langzamer dan voor het onderzoek gewenst is.
• Stakeholders betrekken en definiëren. Bij dit soort onderzoek kunnen rollen door elkaar gaan lopen. Waar houdt de rol van onderzoeker op? Het is van toegevoegde waarde om hier gezamenlijk scherp op te zijn en van te voren verwachtingen hierover te bespreken.
• Grenzen definiëren. Bij maatschappelijke projecten kan veel tegelijkertijd gaande zijn binnen een complexe context. Zonder de grenzen constant te scherp af te bakenen is het aangaan van het gesprek hierover wel belangrijk.

Zo zie je dat er best wat op je afkomt bij deze vorm van onderzoek doen. Tegelijkertijd levert het ook ontzettend veel op en kan je op deze manier meer mensen bereiken. Een zoektocht die erg interessant is om samen aan te gaan.

Wil je het artikel lezen? Kijk dan hier.

Of lijkt het je interessant hier  meer over te weten? Kom gewoon eens op de koffie of mail

marte@zinziz.nl

We zijn trots om te delen dat ZINZIZ, samen met Tilburg University, HumanCapitalCare en Arbo Unie, een ZonMw-subsidie heeft ontvangen binnen het programma Innovatieve Arbozorg: Stimuleren samenwerking tussen (kern)deskundigen. Met het project “Taakherschikking in de arbozorg: van verzuimbegeleiding naar preventie” (projectnummer 11200022410012) gaan we de komende jaren onderzoeken hoe we arbozorg slimmer en toekomstbestendiger kunnen organiseren, met een oog op meer preventief werk.

Van werkdruk naar werkplezier
Door het groeiende tekort aan bedrijfsartsen komt preventieve arbozorg vaak in de knel. In dit project kijken we of én hoe andere BIG-geregistreerde zorgprofessionals – zoals physician assistants, verpleegkundig specialisten en arboverpleegkundigen – medische taken kunnen overnemen. Dat geeft bedrijfsartsen meer ruimte voor preventie, duurzame inzetbaarheid en gezondheid op de werkvloer.

Samen leren en ontwikkelen
We voeren dit onderzoek uit met een breed netwerk van partners uit wetenschap, praktijk en beleid. Met expert consultants van Amsterdam UMC, Panaxea, en de Hogeschool Anrhem en Nijmegen, en begeleidingscommissieleden van de NVAB, NAPA, V&VN, V&VS, OVAL, NIP, AWVN, Hogeschool Rotterdam en de Patiëntenfederatie Nederland. Deze brede samenwerking zorgt ervoor dat we leren vanuit meerdere perspectieven – van juridische kaders tot werkbeleving, en van teamdynamiek tot praktische implementatie.

Wat levert het op?
Aan het eind van dit project leveren we een onderbouwde eindrapportage én een praktische implementatietoolkit op. Denk aan stapsgewijze begeleiding, handige evaluatie-instrumenten en een bibliotheek met belemmeringen en oplossingsstrategieën. Zo kunnen arbodiensten direct aan de slag met taakherschikking in hun eigen praktijk.

Op naar impact
We kijken ernaar uit om met dit project bij te dragen aan een betere samenwerking binnen de arbozorg, minder werkdruk voor professionals, en betere zorg voor werknemers. En natuurlijk: meer ruimte voor preventie!

Meer weten over dit project?

Houd onze website en LinkedIn in de gaten voor updates, en mail bij vragen miriam@zinziz.nl

Het ministerie SZW geeft aan dat Nederlanders steeds ouder worden en loopbanen langer duren. Het is gewenst dat loopbanen op een veilige, vitale en gezonde manier verlopen. Dit kan door bijvoorbeeld workshops te volgen, nieuwe werkwijzen te ontwikkelen, onderzoek te doen, of werknemers eerder te laten stoppen met werken. Het laatste kan alleen als er ook wordt geïnvesteerd in duurzame inzetbaarheid. Dus hoe kan men gezond werkend het pensioen halen? Er zijn hier hartstikke veel bestaande methoden, instrumenten, werkwijzen en interventies voor. Neem bijvoorbeeld het investeren in een gezonde werkomgeving door het gebruiken van zit-sta bureaus en inzetten van ‘wandelende’ vergaderingen. Naast deze mooie investeringen is het van belang dat er blijvende aandacht is voor duurzame inzetbaarheid, niet alleen omdat we met zijn allen ouder worden en langer blijven werken, ook omdat er toenames te zien zijn in onder andere sedentair gedrag.

Duurzame inzetbaarheid houdt in dat mensen tot aan hun pensioen gezond, gemotiveerd en productief aan het werk zijn en blijven. Gezondheid en duurzame inzetbaarheid gaan dus hand in hand en sectoren als zorg & welzijn en het sociaal domein overlappen van nature veel. Dat is al langer te zien aan concepten als Arbeid als Medicijn en het sick building syndrome. Een van de manieren om blijvende aandacht te besteden aan duurzame inzetbaarheid is dan ook om bestaande kennis van de ene sector in de context van de andere sector te plaatsen en onderzoeken. Neem bijvoorbeeld (aspecten van) groepsinterventies vanuit de geestelijke gezondheidszorg en plaats deze in de context van re-integratie na langdurig uitval door ziekte. Enkele andere voorbeelden van projecten waarin wij onderzoek doen naar onder andere duurzame inzetbaarheid zijn Samen het juiste spoor leggen en Ontwikkelen en implementeren methode voor verzuimbegeleiding.

Duurzame inzetbaarheid is dus een prachtig concept op de lijn van zorg & welzijn en het sociaal domein. Er is hartstikke veel mogelijk en het is mooi om te zien dat er specifiek aandacht aan wordt besteed vanuit het ministerie SZW. Wil je weten wat wij voor je kunnen betekenen in het kader van duurzame inzetbaarheid? Neem dan contact op met Hilde van Ravenswaaij via hilde@zinziz.nl.

Ik heb de afgelopen jaren gewerkt als ergotherapeut in de chronische pijnrevalidatie en ben afgestudeerd bij de master Zorgethiek en Beleid aan de Universiteit van Humanistiek. Daarna heb ik twee jaar als docent ergotherapie gewerkt op de Hogeschool Rotterdam. Hier werk ik nu nog als onderzoeker. Binnen een tweejarig project onderzoek de behoeften aan zingeving onder cliënten met chronische pijn en de ondersteuningsbehoefte op dit gebied onder professionals.

Bij ZINZIZ kijk ik ernaar uit om mijn werkervaring in de zorgpraktijk en in het onderwijs en mijn zorgethische achtergrond in te zetten in verschillende opdrachten. Ik vind het leuk om complexe inhoud vanuit meerdere perspectieven te analyseren, te onderzoeken waar het schuurt en dit op een integere manier bespreekbaar te maken. Met thema’s rondom zingeving, het leren omgaan met chronische ziekte en de reflectieve ontwikkeling van professionals heb ik veel affiniteit.

Ik heb veel zin om mij bij ZINZIZ te verdiepen in verschillende onderwerpen en hier als projectmanager en onderzoeker mee aan de slag te gaan. Na mijn eerste weken bij ZINZIZ ervaar ik het team als ontzettend betrokken en ambitieus met veel ruimte voor verbinding.

Steeds vaker klinkt het woord ‘zorginfarct’. Waar het woord regelmatig opdook in de media tijdens de coronacrises om te wijzen op de dreigende situatie waarin de zorg zou bezwijken onder de vele coronapatiënten op de IC’s, horen we het woord steeds vaker ook buiten deze context. De kranten en rapporten staan vol met signalen over een (dreigend) bezwijkend zorgsysteem. Bijvoorbeeld:

• Huisartsen die voor het eerst in ruim tien jaar protesteren om aandacht te vragen voor hun hoge werkdruk
• De wachtlijsten in de GGZ die intussen ‘onoplosbaar’ worden genoemd
• De Raad van Volksgezondheid en Samenleving die benadrukt hoe de gezondheidsverschillen zullen toenemen als we niet snel onze verpleeghuiszorg en langdurige zorg anders organiseren.

Ook Lynn Berger, journalist bij de Correspondent, spreekt haar zorgen uit in een nieuw boek dat 12 juli verschijnt. In Zorg – Een betere kijk op de mens, pleit Lynn voor een drastische koerswijzing. Zorg is volgens haar fundamenteel aan ons bestaan. Zorg is overal in aanwezig, en dat maakt haar tegelijk onmisbaar én kwetsbaar. Wat voor ons vanzelfsprekend is geworden, wordt namelijk niet altijd meer gezien en op waarde geschat. In een samenleving waarin zelfstandigheid hoog wordt gewaardeerd, is er bijvoorbeeld onvoldoende oog voor alle zorg die ervoor nodig is om deze zelfstandigheid mogelijk te maken en in stand te houden.

Lynn pleit voor een ‘bredere kijk’ waarin we kunnen waarnemen hoe verweven we als mensen zijn. In die verwevenheid loopt zorg dwars door alle grenzen van werk en privé heen. Zoals ze zelf zegt in de Volkrant: “Zorg is essentieel werk, werk dat al het andere werk mogelijk maakt.” Vanuit zo’n blik zien we hoe mantelzorgers niet per se méér taken van de formele zorg zouden moeten overnemen, maar dat zij al in allerlei zorgrelaties staan (iemand is een moeder, zoon, vriend, buur) waarin zorg wordt geboden en ontvangen, en waarin de ‘formele’ zorg slechts een klein deel is binnen een veel breder zorglandschap. In plaats van te vragen hoe zij méér kunnen doen, is een meer helpende vraag hoe zij zo goed mogelijk kunnen worden ondersteund in hun zorgrelatie: “Wie voor een ander zorgt moet ook zélf worden verzorg.”

Als we niet zien hoe ‘zorg’ altijd al onderdeel is van ons leven, en daar niet genoeg tijd, ruimte en middelen voor vrijmaken vanuit het besef dat we simpelweg niet zonder kunnen, dreigen we onze problemen niet aan te pakken maar slechts te verplaatsen, bijvoorbeeld van het betaalde naar het onbetaalde zorgdomein.

Meer lezen?

Kijk dan naar het artikel van Lynn  Berger in de Volkskrant: Nog even en een zware zorgcrisis klopt aan de deur. Waarom zorgen we toch zo slecht voor de zorg? (volkskrant.nl)